SEN BÜTÜN BAŞLIKLARA BEDELSİN



Kaybolmuştum ben hep o bitmeyen gecelerde,
Kelepçelemişti ellerimi kader sana koşmayayım diye.
Hapsederken beni çığlıklarımla birlikte,
Gömmüştü benliğimi kendi yüreğime,
Gömmüştü işte
Sessizce...

Bitmeyen bir bekleyişti benim ki,
Bir o kadar yalnız,
Bir o kadar da sessiz,
Sensizliği yazmıştım ben bir umutla.
Gördüğüm her yalnızlık odalarına,
Çaresiz...

Tırnak izlerim varken duvar köşelerimde,
Aklımı kaybettirirken bekleyişlerin beni
Cam kenarında gittikçe,
Ben hiç bıkmadım cam buğularına ismini yazmaktan,
Her yıldız kaydığında seni dilerken ağlamaktan,
Bu bekleyişte...

Belki unuttum çoğu zaman benliğimi,
Rüyalar hayallerle birleşmişti hiç olmadığı gibi.
Her baktığım yerde görüyordum hayalini,
Ağaçlar,çiçekler eğiliyorlardı önünde.
Kıskanıyorlardı belki o eşsiz yüreğini,
Güzelliğini...

Sonunda hayaller gerçeği sevmişti,
Kader gevşetmişti ellerimdeki kelepçeleri.
"Koş hadi git sevdiğine" demişti,
Güneş ilk defa ısıtmıştı içimi.
Gözlerimden akan gözyaşlarım kurumuştu,
Hiç olmadığı gibi...

Artık susmuyorum...
Şiirlere,boş duvarlara seslenmiyorum.
Hasretinin gözyaşlarını akıtmıyorum avuçlarıma,
İsmini sevinçleri katarak heceliyorum dudaklarımda,
Ben yemin ettim seni bırakmamaya,
Ne olur sende beni bırakma...

Yazan : Uğur ÇAKIR

Yorum Yaz
Arkadaşların Burada !
Arkadaşların Burada !