KANAYAN YÜREĞİM


Sen gittiğinde...
Kader seni alıp götürdüğünde...
İlk defa seçememiştim kelimeleri,
İlk defa duyamamıştım yüreğimdeki sesleri.
Ellerim gitmemişti dizelere,
Küsen bir çocuk gibiydim sanki.
Oturmuştum kaldırıma izliyordum çevremdekileri.
Sessizlik tutmuştu ellerimden,
"Sakın konuşma" diyordu bana fısıldayarak,
"Onun yokluğunu hisset" diyordu, 
En derinden...

Hep isyan ettim sen yanımda yokken.
Sensizliğin çok acıttı yüreğimi.
Mapushane koğuşundakiler gibi çizemedim ben,
Duvarlara çizik atarak sayamadım,
Sayamadım işte sensiz geçirdiğim günleri.
Kader çizik attı benim yerime,
Ne duvar köşelerine ne de boş kağıtlara,
Yüreğime kan akıttı hiç tereddüt etmeden,
Yüreğimdeki en güzel yerine...

Yağan yağmur altında bekleyen bir serçe gibiydim.
Kanatlarım ıslaktı uçamıyordum yanına.
Bulutlar ardında gizlenmiş güneşimdin sen benim.
Titriyordu sensizliğinde o ufacık yüreğim.
Günlerce bitsin diye bekledim bu yağmur
Bitsinde gideyim,
Bitsinde kavuşayım diye.
Hiç pes etmeden günlerce,
O günü bekledi bu yaralı bedenim...

Sonunda doğdu "güneş" bu kente.
Gülümsedin bulutların arasından gizlice,
Gözlerimi hiç ayırmadım senden,
Bir kez aldı ya kader seni elimden,
Ağlattı ya beni her seferinde,
Bir daha alamasın diye.
Sen ol da yanımda,
Gözyaşlarımı senin için feda ederim.
Sen ol da yanımda,
İstersen ol benim bitmeyen kederim...

Yazan : Uğur ÇAKIR

Yorum Yaz
Arkadaşların Burada !
Arkadaşların Burada !